ငယ္ငယ္တုန္းခဏ

ငယ္ငယ္တုန္းခဏ

လူတုိင္းအတြက္ ကုိယ္တုိင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ မွတ္မွတ္ရရ သမုိင္းေလးေတြ ကုိယ္စီရွိၾကမွာပါ။ ဒုိင္ယာရီ အေနနဲ႔ မွတ္တမ္း မတင္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ငယ္ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးဟာ ကိုယ္ပုိင္သမုိင္း ေတြပဲျဖစ္မယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ မိပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္းေတြ လွခဲ့တယ္ မလွခဲ့ဘူး ဆုိတာကေတာ့ ဘ၀ေပး အေျခအေနေပၚမွာ မူတည္ပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ အပူအပင္ မရွိခဲ့တဲ့ ငယ္ဘ၀ရဲ႕ သမုိင္းကေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ လွပၾကမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

တဂ္ပုိ႔စ္တစ္ပုဒ္ ေရးရေတာ့မယ္ဆုိရင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ေရး အခ်က္အလက္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခ်ျပလုိက္တာနဲ႔ အတူတူပဲလုိ႔ ထင္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ငယ္ဘ၀၊ ငယ္အေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသားဘ၀နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြကုိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရးခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ထင္ရွား ေက်ာ္ေဇာတဲ့ လူသိသူသိ ပုဂၢိဳလ္ မဟုတ္ေတာ့ ဖတ္ေပ်ာ္တဲ့ အတၳဳပၸတၱိေတာ့ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အမွတ္တရ ရွိေနေအာင္ေတာ့ ဒီငယ္ဘ၀ဆုိတဲ့ တဂ့္ပုိ႔စ္ကုိ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေက်ာင္းမေနခင္ အခ်ိန္ထိေတာ့ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးမုိ႔ မွတ္မိတာ ဘာမွမရွိခဲ့ပါဘူး။ ငယ္ဘ၀မွာ အမွတ္အရဆံုး ေန႔ကေတာ့ မူလတန္းေက်ာင္း စတက္တဲ့ေန႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဖုိးနဲ႔ အဖြားက ေက်ာင္းခန္းထဲ အထိ လုိက္ပုိ႔ၿပီး ျပန္ေတာ့မယ္ လုိ႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ တျခား ကေလးေတြလုိ ငုိခ်င္ခဲ့ေပမယ့္ မငုိျဖစ္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ တင္းက်ပ္က်ပ္ ျဖစ္က်န္ခဲ့တယ္။ အိမ္ကလူႀကီး ေတြနဲ႔ ပထဆံုး ခဲြေနရတဲ့ အခ်ိန္မုိ႔ အားငယ္စိတ္ေတာ့ ျဖစ္ခဲ့မိတာ အမွန္ပါ။ ဆရာမက စာေတြ စသင္ေတာ့မွ အဲဒီအားငယ္စိတ္ေတြ ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ ဒါက ပထမဆံုးရခဲ့တဲ့ အထီးက်န္ျခင္း အေတြ႕အႀကံဳသစ္ တစ္ခုပါ။

အေဖနဲ႔အေမက တာခ်ီလိတ္ မကာဟုိခမ္း ရပ္ကြက္မွာ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းနဲ႔ ျမန္မာလက္မႈ လက္လုပ္ထည္ေတြ ေရႊခ်ည္ထုိးထည္ေတြ ေရာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က က်ိဳင္းတံု မဟာမုနိဘုရားနဲ႔ သိပ္မေ၀းတဲ့ ေလယာဥ္ကြင္း သြားတဲ့လမ္းမွာ အဖုိးနဲ႔အဖြားနဲ႔ ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၅ တန္းႀကီးတဲ့ ေဒၚေလး ၂ ေယာက္ရွိတယ္။ အုတ္တံတုိင္း ျမင့္ျမင့္၊ သံျပားတံခါးထူထူ အပိတ္နဲ႔ ျခံ၀င္းက်ယ္ထဲမွာ စည္းကမ္းႀကီးၿပီး ေရွး႐ုိးဆန္တဲ့ ဖုိးဖြားေတြနဲ႔ႀကီးျပင္း လာတာေၾကာင့္ ျပင္ပသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဗဟုသုတ နည္းခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး အေဖာ္ေတြကေတာ့ ယုိးဒယားကလာတဲ့ သံပတ္အ႐ုပ္ေတြ၊ ျဖဳတ္/တပ္ ကစားႏုိင္တဲ့ ကစားစရာေတြနဲ႔ Puzzy အ႐ုပ္ဆက္တဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြပဲျဖစ္တယ္။ ဒုတိယ အရင္းႏွီးဆံုး ကေတာ့ အဖုိးရဲ႕စာဖတ္ခန္းထဲက စစ္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုိ ဂႏၳ၀င္ စာအုပ္ေတြ၊ က႑စံုတဲ့ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြ၊ တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္စာအုပ္ေတြ၊ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ လုိ ၀တၳဳအတဲြလုိက္ေတြနဲ႔ ျမန္မာ့စံုစြယ္က်မ္း စာအုပ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တတိယ အရင္းႏွီးဆံုး ကစားေဖာ္ေတြကေတာ့ အဖုိးရဲ႕ တပည့္ေတြျဖစ္တဲ့ ကားဆရာေတြ၊ စပါယ္ယာေတြ၊ စက္ျပင္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ (တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ သင္ဆရာ ျမင္ဆရာေတြ ျဖစ္လာမယ့္ ကားရဲ႕ စက္ပိုင္းဆုိင္ရာ ဆရာေတြ ျဖစ္ပါတယ္) ကၽြန္ေတာ္ ဆုိးသမွ်ကုိျငဴစူျခင္းမရွိဘဲ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ အႏြံတာခံခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္အႀကိဳက္ လုိက္ေပးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ခုိင္းသမွ် အကုန္လုပ္ေပးတဲ့ ကားဆရာအဖဲြ႕ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္ရင္ အဖုိးကိုယ္တုိင္ အေဒၚေတြနဲ႔အတူ ဂ်စ္ကားေလးနဲ႔ အႀကိဳအပုိ႔ လုပ္ခဲ့တာေၾကာင့္ ျပင္ပ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ မရခဲ့တဲ့ အထီးက်န္ဆန္မႈကုိ ထဲထဲ၀င္၀င္ ခံစားရခဲ့ပါတယ္။

ငယ္ဘ၀က အ႐ုိးစဲြခဲ့တဲ့ ဒီအထီးက်န္ဆန္မႈရဲ႕ ေနာက္ဆက္တဲြ ရလဒ္ဆုိးကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္း အသင္းေတြ နည္းပါးခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူတစ္ပါး နာက်င္ခဲ့တာကုိလဲ ဂ႐ုဏာ မသက္မိတတ္ဘူး။ သူမ်ားနဲ႔ စကားေျပာ ေတာ့လည္း အေျပာ မတတ္ေတာ့ ေဘထုတ္နဲ႔ ပစ္ေပါက္လုိက္သလုိ အျဖစ္မ်ိဳး ခဏခဏ ႀကံဳခဲ့ရတယ္။ သူတစ္ပါးရဲ႕ ေျပာစကားေတြနဲ႔ အမူအရာကုိ ဘ၀င္မက်ခဲ့ရင္ စိတ္အလုိမက် ျဖစ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္လုိ မျမင္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရးဘက္မွာ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိတယ္ဆုိတာကုိ ၀န္ခံတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ငယ္ဘ၀ ကေတာ့ ဒီမွ်ပါပဲ။ ဇာတ္ေပါင္းလုိက္ရင္ ေကာင္းတာနည္းၿပီး လုိအပ္ခ်က္က ခပ္မ်ားမ်ားရယ္ပါ။ တဂ္ထားတဲ့ ညီမငယ္ ေန႔အိပ္မက္ လည္း ေက်နပ္ ႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။