ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းသားဘ၀ (၁၀)

မယ္ဆုိင္ၿမိဳ႕ေလးကုိေတာ့ အိမ္ဦးနဲ႔ ၾကမ္းျပင္လုိ ေန႔တုိင္းပဲ ေရာက္ျဖစ္တယ္။ ေစ်း၀ယ္ရင္းျဖစ္ေစ၊ ေစ်းမ၀ယ္လည္း ေလွ်ာက္ၾကည့့္ရင္းျဖစ္ေစ၊ ရပ္ေ၀းဧည့္လာလုိ႔ လုိက္ပုိ႔ရင္းနဲ႔ ျဖစ္ေစ ေရာက္ေနက်မုိ႔ ရပ္ကြက္တစ္ခုထဲ ၊ တ႐ုတ္တန္းေစ်းတစ္ခုကုိ သြားလည္ေနရသလုိပါပဲ။ မယ္ဆုိင္နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးကေန ခ်င္းမုိင္ ကို ထြက္တဲ့ ဟိုင္းေ၀းဘတ္စ္ တစ္ေန႔တစ္စီးထြက္တည္၊ မနက္(၆)နာရီ ေလာက္ပါ။ အဲဒီကားရဲ႕ ဟြန္းသံက သေဘၤာမွာတပ္ထားတဲ့ ဟြန္းအသံလုိပါပဲ။ ဘတ္ ၆၀ ေပးရတယ္။ သၾကၤန္ရက္ဆုိရင္ အစစ္အေဆးမရွိ ခ်င္းမုိင္ကုိ သြားလည္ႏုိင္တယ္လုိ႔သိရတယ္။

တစ္ရက္….
အေဖရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ မယ္ဆုိင္နဲ႔ မုိင္ ၂၀ ေက်ာ္ ေ၀းတဲ့ ၀မ္ထန္ ၿမိဳ႕ေလးကုိသြားလည္ၾကတယ္။ ေတာမက် ၿမိဳ႕မက် ၿမိဳ႕ကေလးပါ။ ဘတ္စ္ကားက ၂၂ ဘတ္ ေပးရတယ္။ ကားခလဲ ကေလးဆုိ တစ္၀က္ႏႈန္းပါပဲ။ တုိက္အိမ္ပုေလးေတြရွိသလုိ တဲအိမ္၊ သစ္သားအိမ္ ေလးေတြလည္းေတြ႕ရပါတယ္။ အဓိကစီးပြားေရး လုပ္ငန္းကေတာ့ ေမြးျမဴေရးၾကက္၊ ဥစားၾကက္ေတြေမြးတယ္။ ဥၾကက္မတစ္ေကာင္ကုိ ဘေလာက္တစ္ခုနဲ႔ ဘေလာက္ ၅၀ ပါတဲ့ အတန္း ၁၀၀ တန္းမက ရွိတယ္။ တစ္ေန႔ ဥၾကက္မတစ္ေကာင္က ဥ ၁၅ လံုး ၂၀ လံုးဥတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ တိရိစၦာန္ ဆရာ၀န္က သူ႔ရဲ႕ဥနဲ႔ပဲ ဆလင္းနဲ႔ အဲဒီၾကက္ကုိ ျပန္ထုိးေပး ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ သိပၸံနည္းက် စီးပြားျဖစ္ ဥၾကက္ေမြးျမဴတာကေတာ့ ယုိးဒယားရဲ႕ ေနာက္ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီးမွ လုပ္တာေတြ႕ရပါတယ္။ သြားတည္းတဲ့အိမ္က အရင္ တုန္းက ျမန္မာျပည္ကပဲ အခုဒီမွာ ျပည္သူ႕စစ္ဆုိလားပဲ လုပ္တယ္။ အိမ္မွာ အမ္-၁၆ တစ္လက္နဲ႔၊ ႏွစ္လံုးျပဴး တစ္လက္အၿမဲေဆာင္ ထားတာေတြ႕ရတယ္။ ၀မ္ထန္ၿမိဳ႕နဲ႔မနီးမေ၀းမွာ ဘုရားေက်ာင္းကုိ သြားဖူးၾကတယ္။ ဘုရားေျခရင္း ေရာက္ရင္ပဲ ကေလးတစ္သုိက္က ပန္း၀ယ္ပါ၊ ဖေယာင္းတုိင္၀ယ္ပါ၊ ဖိနပ္ထားခဲ့ပါ နဲ႔အလုအယက္ လုိက္ဆဲြ ေရာင္းတာေတြ႕ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဗမာျပည္မွာေတာ့ ဒီလုိအေလ့အထ မေတြ႕ရသေလာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေရႊတိဂံု ေတာင္ဘက္မုဒ္မွာ ဖိနပ္ထည့္ဖုိ႔ ကၽြတ္ကၽြတ္အိပ္အတင္းလုိက္ေရာင္း တာေတြ႔ေနရေသးတယ္။ ေနာက္ ေမ်ာက္ေတြအမ်ားႀကီး ရွိတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ လည္းေရာက္ခဲ့တယ္။ ေမ်ာက္ေတြက ဖုိး၀င္းေတာင္ေလာက္အေရအတြက္မမ်ားေပမယ့္ ပုိယဥ္ေက်းတဲ့ အေနအထားမွာေတြ႕ရတယ္။ လုတာ ဆဲြတာ မေတြ႕ရဘူး။ ေကၽြးမွ ေပးမွ စားတာေတြ႕ရတယ္။

တကယ့္ ယုိးဒယားစစ္စစ္ေတြကုိ ဒီ၀မ္ထန္ရြာေလးမွာေတြ႕ရတယ္။ အသားညိဳညိဳ ရြက္ၾကမ္းေရႀကိဳ ေလးေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အညာဘက္ကနဲ႔ ဆင္ပါတယ္။ ညဘက္က်ေတာ့ ထူးျခားတာက လွ်ပ္စစ္မီးမရတာပဲ။ ဓာတ္မီးနဲ႔ဓာတ္ခဲ၊ မီးျခစ္နဲ႔ဖေယာင္းတုိင္ တဲြၿပီး ေဆာင္ထားရတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးမရတာကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့ ပုိက္ဆံ ေပးႏုိင္ရင္ရတယ္။ မေပးရင္မရဘူးတဲ့။ သိပ္ေတာ့နားမရွင္းခဲ့ပါဘူး။
၀မ္ထန္ မွာတစ္ညအိပ္ၿပီး မယ္ဆုိင္ကုိ ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းမႀကီး ေတြကေတာ့ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ႏုိင္လြန္ကတၱရာေတြ အျပည့္နဲ႔ ျဖဴးေနတာေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ဘတ္စ္ကားက မယ္ဆုိင္ေစ်းမွာ လမ္းဆံုးတယ္။

ဆက္ေရးပါအုံုးမည္ . . .

ေႏြမုန္းသူ . . . သုိ႔

ေျမမွာေၾကြမွာစုိးလုိ႔
ေႏြကုိ မုန္းခဲ့တာလား . . . ။

ေလယူရာတိမ္း ယိမ္းႏြဲ႕သလုိ
ေလသာရာ ပကာသနဘက္ကုိ
တမင္တကာမ်ား ယိမ္းႏြဲ႕လုိ႔
တိမ္းခဲ့ေရာ့သလား . . . ။

ေၾသာ္ . . . ေဂၚသဇင္ပန္းလုိ ေတာ္၀င္မ်ိဳးႏြယ္မုိ႔
ခဏ တျဖဳတ္ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔
ေျခာက္ကပ္ကပ္ ေႏြရာသီဘ၀ေလးထဲကုိ
အလည္၀င္ေရာက္ခဲ့သူပါလား . . . ။ ။

တစ္ပြင့္ပန္း

ဟုိးအျမင့္မွာ
ပန္လုိရည္စူး
ခူးမခြင့္သာ
ယုိင္နဲ႔နဲ႔ တံျခဴနဲ႔မုိ႔
တမင္တကာမ်ား
အပုိင္လုိခ်င္ေအာင္
လွျပေနတာလား . . . . .။

ဥေပကၡာ

ဤေနရာတြင္
သာယာေအးေဆး ၊ ပန္းတုိင္းေမႊးသည္
ေမႊးၾကပါေစ ၊ သည္ပန္းေတြကုိ
ေျခြလည္း မေျခြလုိေတာ့ပါ ။
နမ္းလည္း မနမ္းလုိေတာ့ပါ ။

ဤေနရာတြင္
ေခြကာ၀ိုက္ေျပး ၊ စမ္းကေလးတုိ႔
ေအးျမသန္႔စင္ ၊ လြန္ၾကည္လင္သည္
ၾကည္လင္ပါေစ ၊ သည္စမ္းေရကုိ
ေျခလည္း မေဆးလုိေတာ့ပါ ။
ေသာက္လည္း မေသာက္လုိေတာ့ပါ ။ ။

ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းသားဘ၀ (၉)

ကၽြန္ေတာ့္ေမြးရပ္ က်ိဳင္းတံုလုိပါပဲ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ကေလး တာခ်ီလိတ္လဲ လွ်ပ္စစ္မီး မရရွာဘူး။ ယုိးဒယားကလာတဲ့ ၅၀ ေခ်ာင္းပါ အ၀ါေရာင္ ဖေယာင္းတုိင္ ေတြနဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားရတယ္။ ဟုိဘက္ မယ္ဆုိင္ၿမိဳ႕ေလးကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ နီယြန္မီးေတြ၊ မာက်ဴရီ မီးေတြ၊ လမ္းေဘး၊ လမ္းလယ္မီးလံုးေတြ၊ တုိက္ေတြက ေနလွ်ံထြက္လာတဲ့ မီးေရာင္ေတြက မယ္ဆုိင္တစ္ၿမိဳ႕လံုးကုိ ေလးလမ္းသြား ႏုိင္လြန္ကတၱရာ လမ္းမႀကီးနဲ႔အတူ ထိန္ထိ္န္ညီးေနေစတယ္။ ညေနခင္းဆုိ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မယ္ဆုိင္ေခ်ာင္းတံတားေပၚကလက္ရန္းကုိမွီ နီယြန္မီးေတြေအာက္မွာ အၿမဲအခ်ိန္ျဖဳန္းေနက်ပါ။ တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕ထဲက ကတၱရာလမ္းေပၚ ခ်ိဳင့္ခြက္ေတြကုိ သတိထားေရွာင္ရွားရင္း အိမ္အျပန္လမ္းမွာ သိမ္ငယ္တဲ့စိတ္ေတြ ခဏခဏ ၀င္မိတယ္။


တစ္ေန႔ ဟုိဘက္ကမ္းမွာ အေဖနဲ႔႐ုပ္ရွင္သြားၾကည့္တယ္။ ပလက္တြန္ ျဖစ္မယ္။ ဗီယက္နမ္စစ္ ေနာက္ခံစစ္ကားပါ။ အနိမ့္ဆံုးက ၁၆ ဘတ္ ေပးရတယ္။ လူႀကီး ၁၆ ဘတ္၊ ကေလး၊ ဆိုကၠားသမား၊ ဘုန္းႀကီး ေတြကုိေတာ့ တစ္၀က္ႏႈန္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ၈ ဘတ္ေပးရတယ္။ သူတုိ႔ဆီက ထုိင္ခံုနံပါတ္မပါဘူး။ ႀကိဳက္ရာေနရာထုိင္ပဲ။ စျပေတာ့ ယုိးဒယားဘုရင္ ဓာတ္ပံုနဲ႔ ယုိးဒယားႏုိင္ငံေတာ္ သီခ်င္းဖြင့္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္က မူရင္းအဂၤလိပ္ အသံထြက္မဟုတ္ဘဲ ယုိးဒယားအသံထြက္နဲ႔ ဘာသာျပန္ထားတယ္။ ၾကည့္ရတာ တစ္မ်ိဳးလုိေနသလုိပါပဲ။ မယ္ဆုိင္မွာ ႐ုပ္ရွင္႐ံု(၂)႐ံုရွိတယ္။ ယုိးဒယားဇာတ္ကားေတြ သီးသန္႔ျပ တဲ့႐ံုနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားဇာတ္လမ္းေတြျပတဲ့႐ံုပါ။ ႏုိင္ငံျခားဇာတ္လမ္းျပတဲ့ ႐ံုက စျပတဲ့ ပထမရက္တစ္ရက္တည္း မူရင္းအသံထြက္ျဖစ္တယ္။ က်န္ရက္ေတြမွာ ဘာသာျပန္ၿပီး ယုိးဒယားအသံျဖစ္တယ္။


႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ အနီးအနားမွာ ေခါက္ဆဲြျပဳတ္ဆုိင္၀င္စားတယ္။ တစ္ပဲြ ဘတ္ ၃၀ ပါ။ ေနာက္ စက္နဲ႔ေဖ်ာ္ထားတဲ့ ျမင္းခြာရြက္အေအး က တစ္ခြက္ ၅ ဘတ္ပါ။ ယုိးဒယားမွာ ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔လံုး၀ စားသံုးတာ မေတြ႕ရပါဘူး။ ေခါက္ဆဲြဆုိင္မွာ ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔အစား သၾကားပဲေပးပါ တယ္။ ျပည္သူေတြ စားသံုးျခင္းမရွိတဲ့ ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔ေတြကုိ ႏုိင္ငံျခား (ျမန္မာႏုိင္ငံ)ကုိအဓိက တင္ပုိ႔တယ္။ ဆုိင္ရွင္ကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့ အ႐ုိးေပ်ာ့ေဆးပါလုိ႔ မစားၾကဘူးလုိ႔ ျပန္ေျပာျပတယ္။


မယ္ဆုိင္ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ေရာင္းခ်တဲ့ဆုိင္ေတြရဲ႕ ဆုိင္းဘုတ္ ၈၀ ရာခုိင္ႏႈန္းက ျမန္မာဘာသာနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ ထူးထူးျခားျခား အိႏၵိယတုိင္းရင္းသားေရာင္းတဲ့ ပါတိတ္ဆုိင္တစ္ဆုိင္ ရွိပါတယ္။ ဒီမွာက အထည္အလိပ္ေတြ အမ်ားဆံုးေရာင္းတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေစ်းလည္းေပါတယ္။ အဆင္ေတြလည္းလွတယ္။ တစ္ကုိက္ ႏွစ္ကုိက္အစား မစ္ နဲ႔သံုးတယ္။ အေလးခ်ိန္က်ေတာ့ ကီလုိ၊ ေပါင္ အေလးခ်ိန္သံုးပါတယ္။ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ပိတ္စေတြ၀ယ္ၿပီး ေခါက္ဆဲြဆုိင္လမ္းၾကားထဲက နာမည္ႀကီး မုိးျပာ အပ္ခ်ဳပ္ဆုိင္မွာ တစ္ခါတည္း ၀င္အပ္တယ္။ ခ်ဳပ္ခက ready made ထက္ေစ်းႀကီး တယ္။ ယုိးဒယားမွာ ေစ်း၀ယ္ရတာက ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းတယ္။ ဘာပဲ၀ယ္၀ယ္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ျပကၡဒိန္ ပါတယ္။ ေပးတဲ့လက္ေဆာင္ဟာ ပစၥည္းအသစ္ေၾကာ္ျငာတာျဖစ္သလုိ အၿမဲလာအားေပးေအာင္ လာဘ္ထုိးတာလဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။


ဆက္ေရးပါအံုးမယ္….

ကၽြန္ေတာ့္တစ္ေန႔တာ (၆)

“ ေနာက္ဆံုးေတးသံ ”

လူတုိ႔သည္ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် အလင္းနဲ႔အေမွာင္ရဲ႕ သံစဥ္မဲ့ေတးသံကုိ နာခံရင္း လူ႔ဘ၀ကမ္းပါးဟာ ေန႕ရက္မ်ား တုိက္စားမႈေအာက္ကုိ တစ္စတစ္စ ၿပိဳက်ေနၾကရတယ္။


လူတစ္ေယာက္အတြက္ အသက္ေတြႀကီးလာတယ္ ဆုိတာ ဆံုး႐ံႈးရတဲ့ အလင္းေရာင္ ပမာဏေတြ မ်ားလာတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္စာ အလင္းေရာင္ေတြ ဆံုး႐ႈံးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ေနာက္ထပ္လည္း ဆံုး႐ႈံးရအုန္းမွာပါ။ အသက္ရွင္ျခင္း တရားဆုိတာ ဆံုး႐ႈံးမႈတုိ႔ရဲ႕ ပုန္းေအာင္းရာေနရာ ပါပဲ။


မနက္ခင္း အ႐ုဏ္ေရာင္ျခည္မွာ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ရာထရမယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ရာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုး႐ႈံးမယ္။
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လမ္းေပၚထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရတယ္။
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြျဖစ္မလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ခံစားမႈေတြ
ကၽြန္ေတာ္ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရတယ္။
(ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ ျဖစ္လာဖုိ႔ ဆုိတာကလည္း လူဆန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ အတြက္ ႏွလံုးသားကုိ ပံုေပးလုိက္ရတာပါ။)
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနခ်င္ေပမယ့္ အေပ်ာ္မလြန္ခ်င္ဘူး။
တရားမွ်တစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်င္တယ္။
ေပ်ာ္ရႊင္မႈရဲ႕ အဆံုးသတ္မွာ
ေနာင္တနဲ႔ သက္ျပင္းေတြ မပါ၀င္ ေစခ်င္ဘူး။


လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံျခင္းအႏုပညာဆုိတာ
အျငင္းပယ္ခံၾကရဖုိ႔လား….
လုိက္ေလ်ာခံရဖုိ႔လား…. ႏွစ္ခုစလံုးလား….။


လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရွင္သန္ျခင္းတရားမွာ ေတးသံေပါင္းစံုကုိ ၾကားရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေသျခင္းတရားရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာ သြားရတဲ့အခါမွာေတာ့ ဘယ္လုိေတးသံမ်ိဳးကုိမွ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၾကားႏုိင္ခြင့္ ရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး…။
ေနာက္ဆံုးေတးသံကုိ မၾကားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး ….။


ဆက္ေရးပါအုန္းမည္…

ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းသားဘ၀ (၈)

တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕ေလးဟာ နယ္စပ္ၿမိဳ႕၊ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ၿမိဳ႕ေလးပါ။
ယုိးဒယားႏုိင္ငံ မယ္ဆုိင္ၿမိဳ႕ေလးနဲ႔ မယ္ဆုိင္ေခ်ာင္းေလးေပၚက ခ်စ္ၾကည္ေရးတံတားေလးခင္းၿပီး ကုန္သြယ္ၾကတာပါ။ ကုန္သြယ္တယ္ ဆုိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္ေန ထူးထူးျခားျခား တင္ပုိ႔ႏုိင္ျခင္း မရွိပါဘူး။ ယုိးဒယားဘက္ကေန အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းေတြျဖစ္တဲ့ အိမ္မုိးသြပ္၊ ဘိလပ္ေျမ၊ သံေခ်ာင္းဆုိဒ္စံု၊ အ၀တ္အထည္မ်ား၊ စက္ဘီး၊ ဇိမ္ခံ ပလပ္စတစ္ပစၥည္း၊ ေရဒီယုိ၊ ကက္ဆက္၊ သုိးေမႊး၊ ယုန္ေမႊး၊ သုိးေမႊးထုိးစက္၊ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္း အစံုစံုပါပဲ။
အဲဒီအခ်ိန္က ႏုိင္ငံေရးတည္ၿငိမ္တာေၾကာင့္ အခုလုိ႔ တံတားထိပ္ (၂)ဘက္မွာ တံခါးႀကီးေတြ မရွိေသးပါဘူး၊ ေငြေၾကးအေနနဲ႔ ျမန္မာေငြက တန္ဖုိးပုိႀကီးပါတယ္။ ဘတ္ ၁၀၀ ကုိ ျမန္မာေငြ ၈၀ ပဲ ေပးလဲလွယ္ရပါတယ္။ သူတုိ႔ဘက္ တံတားထိပ္မွာ cat globe သံုးထပ္တုိက္က အနီးဆံုးပဲ။ ေျမညီထပ္အပါအ၀င္ သံုးထပ္ပါ။ အေကာင္းစား ႐ူးေတြေရာင္းပါတယ္။


ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဟင္းစားေစ်း၀ယ္ရင္ မယ္ဆုိင္ဘက္ေစ်းကုိပဲ သြားၾကတယ္။ ဆန္၀ယ္ရင္လည္းပဲေပါ့။ အရင္ဆံုး ေဆးပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ေဆးဆုိင္မွာ ဘတ္ေငြလဲရတယ္။ ေရာက္စမုိ႔ ယုိးဒယားလုိ မေျပာတတ္ေတာ့ ျမန္မာလုိပဲ ေျပာၾကရတယ္။ ရွမ္းလုိေျပာေတာ့ တူတာရွိသလုိ မတူတာကမ်ားပါတယ္။ ႏွစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ ယုိးဒယားစကား ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္သြားတယ္။ သူတုိ႔ဘက္ စက္ဘီးစီးသြားရင္ နယ္စပ္ေက်ာ္တာနဲ႔ ဘယ္ကပ္ေမာင္းရတယ္။ ေဒသခံယုိးဒယားေတြ နည္းၿပီး စီးပြားေရးလုပ္တဲ့ တ႐ုတ္၊ တ႐ုတ္ကျပားေတြမ်ားပါတယ္။ ဆုိင္အားလံုးနည္းပါး ကုန္တုိက္ေတြ လုိပါပဲ လုိခ်င္တဲ့ပစၥည္းေမး၀ယ္ယံုပဲ။ ထူးျခားတာက သူတုိ႔ဆီမွာ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး အသီးအႏွံေတြ ျပတ္လပ္ျခင္းမရွိတာပဲ၊ အခ်ိန္မေရြး ရႏုိင္တယ္။ သူတုိ႔အႀကိဳက္က ဒူးရင္းသီးျဖစ္မွာပါ။


ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆုိရင္ မယ္ဆုိင္ဘက္ကုိပဲ သြားလည္ၾကတယ္။ လမ္းမႀကီးညာဘက္ လမ္းခ်ိဳးေလးအတုိင္း သြားရင္ ဦးေအာင္ေဇယ် တည္ထားကုိးကြယ္တဲ့ ေစတီေလးတစ္ဆူရွိတယ္။ ထီးေတာ္တင္ထား တာေတာ့မေတြ႕မိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေလးျမင့္တဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚ မွာပါ။ ယုိးဒယားေတြက ဘုရားကုိ ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ ရွိခုိးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး လက္အုပ္ခ်ီ ဦးညႊတ္လုိက္တာပါ။
ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလုိက်င့္ရမွာျဖစ္လုိ႔ သူတုိ႔ရွိခုိးတဲ့အတုိင္း လုပ္ရတယ္။ မဟုတ္ရင္ ဗမာဆုိၿပီး ယုိးဒယားလုိ ေစာ္ကားေမာ္ကား သဲ့သဲ့ေလး ဆဲသြားတယ္။ တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕က ပူအုိက္လြန္းတာမုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားသူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကည္လင္ေနတဲ့ မယ္ဆုိင္ေခ်ာင္းထဲ ေရကူး၊ ေရစိမ္ၾကတယ္။ ငါးဖမ္းၾကတယ္။ ေရကစားၾကတယ္။


ဆက္ေရးပါအုံုးမယ္….

ေက်းဇူးႀကီးေပကမၻာေျမ

“ ေက်းဇူးႀကီးေပ ကမၻာေျမ ”

ကၽြန္ေတာ္တို႔လုိလားေတာင့္တတာ မွန္သမွ်ျဖစ္တဲ့
စားစရာ အစားအေသာက္ေတြ
ေသာက္သံုးဖုိ႔ သန္႔ရွင္းတဲ့ေရေတြ
၀တ္စရာ အ၀တ္အထည္ေတြ
တန္ဆာဆင္စရာ ေက်ာက္မ်က္ေတြ
စြမ္းအင္အတြက္ သဘာ၀ေရနံဓာတ္ေငြ႕ေတြ
ပသာဒျဖစ္စရာ ေတာေတာင္ေရေျမစိမ့္စမ္းေရတံခြန္ေတြ
သဘာ၀ အကာအရံ အတားအဆီးေတြအထပ္ထပ္နဲ႔
လူသားတို႔ဘ၀ကုိ ျပည္စံုေအာင္၊ လွပေအာင္၊ လံုၿခံဳေအာင္
စြမ္းေဆာင္ေပးတဲ့ အမိကမၻာေျမအား
စြမ္းေဆာင္ရည္မ်ား ပ်က္စီးျခင္းမရွိရေလေအာင္
စြမ္းေဆာင္ရည္မ်ား က်ဆင္းျခင္းမရွိရေလေအာင္
မိမိတို႔လူသားမ်ားအေနနဲ႔
တတ္စြမ္းသမွ် ၀ုိင္း၀န္းကူညီၾကပါလုိ႔
တတ္စြမ္းသမွ် ၀ုိင္း၀န္းေဖးမၾကပါလုိ႔
တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္။

ကမၻာေျမေန႔ ကုိရည္စူးလ်က္
အမိကမၻာေျမႀကီး အစြန္႔ရွည္တည္တံ့ႏုိင္ပါေစ….

ကၽြန္ေတာ့္တစ္ေန႔တာ (၅)

“ ဘ၀ ”

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဘ၀ဆုိတာကုိ အဓိပၸါယ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင့္ဆုိရင္း … ဘ၀ဆုိတာ တုိက္ပဲြ၊ ဘ၀ဆုိတာ ႐ုန္းကန္ျခင္း၊ ဘ၀ ဆုိသည္မွာ ျဖတ္သန္းျခင္း၊ ဘ၀ဆုိသည္မွာ ေရပြတ္ပမာ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြးထင္ ၾကားခဲ့ရတယ္။ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေနတဲ့ သာမန္ လူတစ္ေယာက္္အတြက္ ကေတာ့ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိခ်က္ အားလံုးဟာ အက်ဳံး၀င္ပါတယ္။


ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘယ္ေဒသ၊ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အရပ္ ေရာက္ေရာက္ အဲဒီေဒသနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အသစ္အဆန္း ျဖစ္ေနတာေတြကုိ စူးစမ္းမိတယ္။ အေျခအေန ေပးတာနဲ႔ လက္ေတြ႕ေဆာင္ရြက္မိတတ္ခဲတယ္။ ေနာင္ေသာအခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သတိရစရာ အခ်က္အလက္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။


၀န္ထမ္းျဖစ္တဲ့ အေဖနဲ႔ ႐ုိးသားၿပီး ပညာကုိျပည့္စံုေအာင္ သင္ၾကားႏုိင္ ခဲ့ျခင္းမရွိတဲ့ အေမတုိ႔က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စာေပသင္ၾကားျခင္းတြင္သာ ေပ်ာ္ပုိက္ေစခ်င္သည္။ ပညာတတ္လူငယ္ တစ္ေယာက္အျဖစ္ႏွင့္သာ ျမင္ခ်င္ၾကေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ ထင္ရာျမင္ရာ၊ စိတ္၀င္စားရာ ကုိသာ တုိးေ၀ွ႕လုပ္ေဆာင္ ခဲ့မိပါသည္။ ဘ၀တြင္ ေသခ်ာၿပီး အမွတ္ထင္ထင္ရွိသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ လြမ္းဆြတ္ ဖဲြ႕ႏြဲ႕ရေသာ အျဖစ္အေပၚ၌ အၾကြင္းမဲ့ မွန္ကန္သူ၊ ေနာင္တမဲ့ ယံုၾကည္သူအျဖစ္ ရပ္တည္ရင္း ဘ၀ အလြမ္းသစၥာ တရားအလွကုိ စံုမက္ေနမိေတာ့သည္။


ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သည္ အဖဲြ႕အႏဲြ႕မပါေသာစကားေျပသည္ အႏုပညာ အားမရွိသကဲ့သုိ႔ အတိတ္၏ အေၾကာင္းအရာမပါေသာ လူ႔ဘ၀သည္လည္း အႏုပညာမဲ့ေသာဘ၀ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ရင္း … … ။


ဆက္ေရးပါအုန္းမည္…

ကၽြန္ေတာ့္တစ္ေန႔တာ (၄)

“ အမွန္တရား ”

လူ႔သေဘာသဘာ၀အရ ကုိယ့္ကုိ “မွားေနၿပီ” လုိ႔ လာေျပာတာကုိ လူအမ်ားစုက လက္ခံလုိစိတ္ မရွိၾကပါဘူး။ လူအမ်ားစုရဲ႕ ပင္ကိုယ္ သဘာ၀စိတ္ထဲမွာ သဘာ၀တရားႀကီးဟာ အဲဒီအမွားကုိ ၀န္မခံလုိ စိတ္ကုိ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ဒါကုိက သဘာ၀တရားရဲ႕ မွ်တတဲ့ လက္ေဆာင္မ်ားလား ….. . ။


ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇီ၀ျဖစ္စဥ္မွာ အသက္ရွင္ျခင္းတရားဟာ အေရးႀကီးသလုိ အဲဒီ အသက္ရွင္ျခင္း တရားလုိပဲ အေရးႀကီးတာက သူ အသက္ရွင္ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ အမွန္တရား ဆီ ဘယ္ေလာက္ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့သလဲ၊ အမွန္တရားဘက္က ဘယ္ေလာက္ ရပ္တည္ခဲ့သလဲ၊ အမွန္တရားမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေနထုိင္ခဲ့သလဲ၊ အမွန္တရားအတြက္ ဘယ္ေလာက္ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စား ခဲ့သလဲ ဆုိတာ အဲဒီလူရဲ႕ သမုိင္းမွတ္တမ္းျဖစ္မွာပါ။ ၿပီးေတာ့ လူဆုိတာ တစ္ကုိယ္တည္း ေနတဲ့သတၱ၀ါမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း မွန္ေနလုိ႔မရပါဘူး။ ကို္ယ္နဲ႔ေပါင္းေနတဲ့ ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္ ကုိယ့္ ပတ္၀န္းက်င္က မွားေနတဲ့လူေတြကုိလည္း ျပဳျပင္ ေပးဖုိ႔လုိမွာပါ။ ဒါကလည္း လူတစ္ဦးခ်င္းစီအတြက္ ျပဌာန္းမထားတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ တာ၀န္ပါ။


လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ သူ႔အသုိင္းအ၀ုိင္းက မွားေနတာကုိ ျပဳျပင္မေပးခဲ့ရင္ အမွန္တရားမွာ ေနထုိင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကပါ ဆံုး႐ံုးသြားဖုိ႔ ရွိပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေလာက သေဘာသဘာ၀အရ ပုထုဇဥ္ေလာကမွာ အားသာတဲ့အရာက အားနည္းတဲ့ အရာေတြကုိ ၀ါးမ်ိဳတတ္တာ သတိခ်ပ္ဖုိ႔ လုိမွာပါ။


ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ အမွန္တရားဆုိတာ အသက္ရွင္ျခင္းတရား လုိပဲ အေရးႀကီးတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ရွင္ျခင္း တန္ဖုိးဆုိတာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ အမွန္တရားမွာ ဘယ္ေလာက္ ေနထုိင္ခဲ့ၿပီး ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္၊ ကုိယ့္ေလာကကုိ ဘယ္အတုိင္း အတာထိ အမွန္တရားဆီ ပုိ႔ေဆာင္ေပးႏုိင္ခဲ့သလဲဆုိတဲ့ အခ်က္နဲ႔ မွတ္တမ္းတင္၊ ေမာ္ကြန္းထုိးရမွာပဲ လုိ႔ ယံုၾကည္မိပါတယ္။


ဆက္ေရးပါအံုးမည္…